Zullen we nog één keer?

Ik stond op het schoolplein en keek. Kinderen renden, lachten, verzonnen regels die alleen zij begrepen en vergaten voor even alles om zich heen. Geen les, geen prestatiedruk, geen moeten. Gewoon spel. En precies op dat moment begreep ik waarom Kinderstralen zo’n belangrijke bijdrage levert tijdens de pauzeopvang.

“Spel is geen opvulling van de pauze. Het is de pauze.”

Wanneer kinderen spelen, ontladen ze. Ze verwerken prikkels, laten spanning los en oefenen – zonder dat ze het doorhebben – met samenwerken, verliezen, winnen en weer opnieuw beginnen. Een potje voetbal, tikkertje of een rustig spelletje op een bankje: ieder kind kiest wat past. En die vrijheid maakt het verschil.

Wat me opviel bij scholen die met Kinderstralen werken, is dat spel niet zomaar ontstaat. Het wordt bewust begeleid. Medewerkers stimuleren positief spel, helpen bij het vinden van ideeën en grijpen op tijd in wanneer spanning oploopt. Niet door streng te zijn, maar door nabij te zijn. Door mee te kijken, mee te denken en soms gewoon mee te doen.

En dat heeft effect. Minder frustratie. Minder ruzies. Minder incidenten.

Niet omdat kinderen worden begrensd, maar omdat ze de ruimte krijgen om hun energie kwijt te kunnen.

Kinderstralen weet: een kind dat goed gespeeld heeft, gaat rustiger de klas in. Een kind dat zich gehoord voelt op het plein, hoeft zijn emoties niet mee te nemen naar binnen. Spel zorgt voor balans, lucht en plezier.

Misschien is dat wel het mooiste aan spel tijdens de pauzeopvang: het voelt licht en speels, maar het resultaat is groots. Rust op het plein, ontspanning in de klas en kinderen die met een glimlach verdergaan met hun dag. En terwijl ik het plein weer verliet, hoorde ik een kind roepen: “Zullen we nog één keer?” Precies dát is waar het om draait.